ilustracja

Małżeństwo

Narzeczeni powinni zgłosić się do kancelarii parafialnej w miejscu zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego minimum na trzy miesiące przed planowanym terminem ślubu i spełnić poniższe wymagania.

Dokumenty niezbędne do zawarcia związku małżeńskiego w kościele.

Potrzebne będą: 

  1. metryka chrztu świętego, z adnotacją o bierzmowaniu, wydana nie wcześniej niż 6 miesięcy przed zgłoszeniem się zainteresowanych do księdza;
  2. świadectwo przyjęcia sakramentu bierzmowania (jeśli nic jest wpisane w metryce chrztu)
  3. zaświadczenia z USC ważne 6 miesięcy od daty wydania (jeżeli ślub konkordatowy) lub świadectwo ślubu cywilnego, jeśli wcześniej zawarto związek cywilny.
  4. świadectwo ukończenia kursu przedmałżeńskiego (można go odbyć także online lub w trybie skróconym)
  5. dowody osobiste;
  6. osoba owdowiała - akt zgonu współmałżonka;
  7. osoba, której wcześniejsze małżeństwo zostało uznane za nieważne - orzeczenie sądu kościelnego;
  8. osoba po rozwodzie cywilnym, o ile wcześniejsze małżeństwo nie było sakramentalne - pismo wyroku rozwodowego;
  9. osoby niepełnoletnie - pisemną zgodę rodziców lub Sądu Opiekuńczego i Rodzinnego na zawarcie związku małżeńskiego oraz zezwolenie ordynariusza miejsca na asystowanie przy zawieraniu małżeństwa przez nieletniego;
  10. ostatnie świadectwo katechizacji lub ostatnie świadectwo ze szkoły średniej z wpisem z religii. W razie braku świadectwa ukończenia katechizacji na poziomie szkoły średniej - przedstawić świadectwo uczestnictwa w katechezie przedmałżeńskiej lub studium przedmałżeńskim;
  11. zaświadczenie o odbyciu rozmów w parafialnej poradni życia rodzinnego.


Ponadto w terminie uzgodnionym z proboszczem należy jeszcze przed ślubem przedłożyć:

  1. świadectwo ogłoszenia zapowiedzi w parafii zamieszkania narzeczonego lub narzeczonej
  2. personalia dwóch świadków (imię i nazwisko, wiek, adres zamieszkania); Do zawarcia ważnego małżeństwa wg Kodeksu Prawa Kanonicznego potrzebnych jest dwóch zwykłych świadków (por. KPK kan. 1108). Konferencja Episkopatu Polski w Instrukcji dla duszpasterzy dotyczącej małżeństwa konkordatowego wymienia tylko jeden wymóg w tej sprawie, że świadkowie muszą być pełnoletni (por. Instrukcja 1998 r., n. 18 c).  Świadkiem przy ślubie może być każdy, kto ukończył 18 lat, bez względu na wyznawaną lub niepraktykowaną wiarę. Apostata również może być świadkiem ślubu i nie jest to powód do uznania małżeństwa kościelnego lub cywilnego za nieważnie zawarte. Ksiądz nie ma prawa żądać od świadka ślubu żadnego zaświadczenia, oprócz dowodu osobistego lub paszportu od obcokrajowca. Osoby, które są świadkami na ślubie konkordatowym nie muszą być wierzące, a nawet mogą być przedstawicielami innej religii. Następnie świadkowie składają podpis na specjalnym dokumencie. Całość odbywa się tuż przed ślubem albo zaraz po jego zakończeniu. Świadek na ślubie nie musi mieć bierzmowania.Stan cywilny też nie ma znaczenia (może to być osoba bez ślubu kościelnego, żonaty, mężatka, panna/kawaler, rozwodnik). Uwaga! Świadkami nie mogą być osoby głuche, niewidome i nieme. 



Protokół kanoniczny i spowiedź przedślubna.

Na podstawie przedłożonych dokumentów i indywidualnych rozmów z narzeczonymi ksiądz (zazwyczaj proboszcz) spisuje protokół kanoniczny stwierdzający stan wolny narzeczonych i brak przeszkód do zawarcia małżeństwa. Bezpośrednio po tym zgłoszeniu należy odbyć spowiedź świętą przygotowującą do sakramentu małżeństwa (na początku spowiedzi należy powiedzieć, iż jest to pierwsza spowiedź przedślubna).Zamiar zawarcia przez narzeczonych związku małżeńskiego podawany jest do wiadomości publicznej w tak zwanych zapowiedziach. Przed samym ślubem narzeczeni powinni odbyć drugą spowiedź świętą (przed wyznaniem grzechów, powiadomić o tym spowiednika). 


Wprowadzenie teologiczne

Małżeństwo, już jako dzieło natury stworzonej przez Boga, od początku swojego istnienia, zgodnie z zamysłem Stwórcy służy zbawieniu człowieka, w pełni jednak plany Boże urzeczywistniają się dopiero w małżeństwie podniesionym przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.


Wszystkie więc uprawnienia, relacje i związki międzyosobowe uzyskują nowy wymiar, tworzą „rzeczywistość nową” będącą kontynuacją dzieła natury. Dlatego też dla człowieka ochrzczonego każde ważnie zawarte małżeństwo jest równocześnie małżeństwem sakramentalnym i żaden ochrzczony nie może zawrzeć ważnego małżeństwa, które nie byłoby równocześnie sakramentem. Sakramentalne małżeństwo i rodzina są w Kościele najmniejszą wspólnotą zbawczą, wypełniającą konkretne zadania we wspólnocie całego Ludu Bożego i słusznie nazywają się „domowym Kościołem” (por. KK nr 11). Ten Kościół osiąga swoją pełnię, zgodnie z planem Bożym, we wspólnocie eucharystycznej, która stanowi szczyt więzi między wiernymi i Chrystusem.


Małżeństwo i rodzina, ujawniając sobą naturę Kościoła, stają się znakiem obecności Chrystusa w świecie. Sobór Watykański II mówi: „Rodzina chrześcijańska, ponieważ powstaje z małżeństwa będącego obrazem i uczestnikiem w miłosnym przymierzu Chrystusa i Kościoła, przez miłość małżonków, ofiarną płodność, jedność i wierność, jak i przez miłosną współpracę wszystkich członków ujawniać będzie wszystkim żywą obecność Zbawiciela w świecie oraz prawdziwą naturę Kościoła” (KDK nr 48).