ilustracja

Chrzest Święty

Chrzty święte w czasie pandemii w każdą niedzielę po Mszy św. o godz. 12.00 (maksimum 3 dzieci). Minimum dwa tygodnie przed planowanym chrztem dziecka, proszę zgłosić się do kancelarii z dokumentem świadectwa urodzenia dziecka z USC oraz podać datę ślubu kościelnego, miejsce i wezwanie Parafii, najlepiej przynieść dokument sakramentu małżeństwa (konkordatowy) rodziców dziecka. Jeżeli rodzice mieszkają bez sakramentu małżeństwa przynoszą wypełniony formularz. (formularz można pobrać również w kancelarii). Od chrzestnych: zaświadczenia z Parafii zamieszkania (minimum 3 miesiące), nie z Parafii zameldowania. Chrzestnymi nie mogą być osoby, które żyją ze sobą “pod jednym dachem” w związku niesakramentalnym. Chrzestny musi mieć sakrament bierzmowania.

Proszę przygotować dane chrzestnych imię nazwisko, wiek, adres zamieszkania.


Jeżeli chrzest z różnych względów ma być poza Parafią, należy złożyć pisemną prośbę z uzasadnieniem o pozwolenie na chrzest w innej Parafii. (Dane rodziców, adres, imię i nazwisko dziecka, miejsce Parafii, uzasadnienie, podpisy rodziców).


Wprowadzenie teologiczne

Chrzest jako pierwszy sakrament nowego Przymierza jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą wprowadzającą do życia w Duchu i otwierającą dostęp do następnych sakramentów (por. KKK nr 1213). Udzielany przez zanurzenie lub polanie wodą dzięki działaniu Ducha Świętego jest obmyciem, które oczyszcza, uświęca i usprawiedliwia (por. 1 Kor 6,11; 12,13); oznacza i urzeczywistnia śmierć dla grzechu i wejście w życie Trójcy Świętej przez upodobnienie do misterium paschalnego Chrystusa (por. KKK nr 1239). Chrzest jest konieczny do zbawienia, tak jak Kościół, do którego chrzest wprowadza (KKK nr 1277).


Najważniejszymi skutkami chrztu są: odpuszczenie grzechów i nowe narodzenie w Duchu Świętym (por. Dz 2,38; J 3,5; KKK nr 1262).


Chrzest czyni człowieka także nowym stworzeniem, (2 Kor 5,17), przybranym dzieckiem Bożym (por. Ga 4,5-7), uczestnikiem Bożej natury (2 P 1,4), świątynią Ducha Świętego (por. 1 Kor 6,19); członkiem Ciała Chrystusa (por. Ef 4,25; 1 Kor 12,13).


Przez charakter sakramentalny chrztu, który konsekruje i uzdalnia do uczestnictwa w liturgii Kościoła, ochrzczeni mają udział w kapłaństwie wspólnym wiernych, partycypując w prorockiej, kapłańskiej i królewskiej misji Chrystusa (por. KKK nr 1268; 1272-1273).


Chrzest jest także podstawą wspólnoty między wszystkimi chrześcijanami, sakramentalnym węzłem jedności łączącym wszystkich ochrzczonych (por. KKK nr 1271).

Każdy ochrzczony na mocy przynależności do Kościoła ma także prawa i obowiązki w Kościele. Prawo przyjmowania innych sakramentów, karmienia się słowem Bożym i korzystania z pomocy duchowych Kościoła (por. KKK nr 1269). Obowiązki wynikające z przyjętego chrztu wyrażają się w wyznawaniu wiary przed ludźmi oraz uczestnictwie w apostolskiej i misyjnej działalności Kościoła (por. KKK nr 1270; por. KDK 17; DM 7; 23).


Urodzeni i ochrzczeni we wspólnotach odłączonych od Kościoła katolickiego „przez chrzest należą do Ciała Chrystusa”, przysługuje im „imię chrześcijańskie” i należy uważać ich „za braci w Panu” (DE 3; por. KKK 818). Chociaż „nie wyznają całej wiary lub nie zachowują jedności (…) Kościół wie, że jest z nimi związany z licznych powodów” (KK 15). Dzięki sakramentowi chrztu należą oni do Kościoła (DE 3; por. KKK 838; 1271), gdyż „chrzest stanowi sakramentalny węzeł jedności, trwający między wszystkimi przezeń odrodzonymi” (DE 22), albowiem „jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (Ef 4,5)[1].